én maar razen

Gisteravond werd in Nijmegen - in het oergezellige, net-iets-te-ver-van-het-stationafliggende café Merleyn - de Gedichtennacht gehouden, met optredens van o.a. Mustafa Stitou en Macronizm. Zo'n avond maakt altijd een impact, alsof een grote labrador een pootafdruk in je iets te flodderige dij drukt. Zoiets. En dus in dichterlijke roes, maakte ik een gedichtje in de trein (de laatste, die van 23:38 had ik gemist):

Zeepdoos

Serenade vanaf de zeepdoos,
hooguit vijftig centimeter
boven het publiek;
donderprekend titaantje
op de barkruk.
Wat zal het zijn?
Tachtig? Negentig cm?

Wereldproblematiek in een medley:
fnuikend, schuimbekkend.
én maar razen
over
CO₂-emissiedilemma’s,
verzopen pinguïns,
aanmodderen in de woestijn.

én maar razen.
Als hogesnelheidstreinen
crashen kwartaalcijfers.
hortend en stotend
klappen de piepende podia ineen.
Darwin voor de filosofie
van het geld.

én maar razen.
Mislukte multicultisoaps,
- met in de hoofdrol hoofddoekje A -
Vogelaarwijken,
broodje horrorverhalen.

én maar razen
over de gewone man
met zijn gewone tijdverdrijf,
gewoon op SBS6
(gewoon tussen de gewone reclame door):
“Nee, ze zoeken geen
Johannes de Doper of Elia.
Een kindsterretje wordt messias,
Henkjan Smits gecast als god."

én maar razen
over maatschappijpessimisme
- cultuurrelativisme -
dodelijk verongemakkelijkt
ontkracht hij eigen preek
én maar razen.
Totdat ons titaantje
door zijn stoel krakt,
de zeepdoos aan spaanders slaat,
eigen lyriek om zeep helpt.