Pika, pika!

Ik ga geen excuusje verzinnen waarom ik in zo'n aanzienlijke tijd geen bericht heb geplaatst, hoewel ik wel wil melden dat ik dit makkelijk kan wijten aan IPA-problemen in fonologieopdrachten, een overdosis vakantie en de nieuwe Dan Brown. Nu zou je verwachten rond deze zalige tijd van het jaar - de sneeuwpoppen staan in bloei en dat soort flauwekul - dat ik een bericht zou wijden aan persoonlijke Top-2000 lijstjes, goede voornemens en een recept voor Christmas Fudge.

Helaas, we gaan het vandaag hebben over het taalvermogen van Pokémon(R)! Ene Satoshi Tajiri bedacht een hele poos geleden, toen wij allen nog lieve en onnozele kindertjes waren, hondereenenvijftig zakmonstertjes om te vangen: een geniale formule die leidde tot steekpartijen op school, uren therapie en de nodige faillissementen vanwege de torenhoge aanschafprijs van de krengen (de kaarten welteverstaan).

Doch de WelEdelgeborene Heer Tajiri (of is het Satoshi nu de achternaam in Japan?) hield het niet voor mogelijk dat hij de beestjes een taalvermogen verschafte. Wat blijkt? Van vuursalamander tot elektrische hamster: allemaal kunnen ze hun eigen naam opzeggen of in stukjes hakken!

De stomste van het stel is Gloom, een kwijlende stinkzwam. Zijn naam bestaat uit een syllabe [glu:m], en het kan dus alleen dat zeggen. Een van de betere alfa's in de pokédex is Pikachu, onze wolrat aan de LSD, met drie syllaben [pikacu]:

Pi	Ka	Chu
	Pika	Kachu
		Pikachu

Kortom, hoe langer je naam is in Pokémonland (heet dat niet Joto of zo?) hoe hoger je in de literaire voedselketen staat. Arme Seel.